Ricksmuseum

Ik dacht dat het misschien leuk was om Kareltje, mijn huisdode, eens even lekker te verwennen. Ieder jaar op dierendag wordt Hector een keer extra uitgelaten, nu op 4 mei (dodenherdenking) was Kareltje aan de beurt.
De verwarring ontstond al bij het loket van station Almelo. Ik stond daar met Kareltje onder mijn arm. “Dag mevrouw, mag ik van u twee enkeltjes naar Den Haag, beide met korting? Kareltje reist mee voor 40% op mijn OV-studentenkaart begrijpt u?”
Een paar minuten later zat ik lekker een beetje te dutten in de trein en genoot ik van het heerlijke zonnetje die op mijn behaarde hoofdhuid en op Kareltje’s enigszins droge hoofdhuid scheen. Zachtjes aaide ik hem nog eens even over zijn gelakte bol.
Jammer dat je er zo weinig voor terug krijgt. Dat is denk ik wel het grootste verschil met een huisdier. Een kat geeft je kopjes, een hond kwijlt over je schoen, maar iemand als Kareltje toont geen enkele blijk van waardering voor de extra aandacht die je hem geeft. Toch stond ik nog steeds achter mijn daad om hem eens lekker in het zonnetje te zetten.
Af en toe keek een medereiziger bedachtzaam naar mij wanneer ik oogcontact probeer te krijgen met Kareltje en een klein meisje liep gillend naar haar moeder en vertelde dat ze een dode man had gezien, met alleen een hoofd, echt! Zelfs de conducteur keek verbaasd toen ik beide kaartjes wou laten afstempelen. Hij was blijkbaar onder de indruk van de gelijke behandeling die ik mijn medereiziger probeerde te verschaffen.
Eenmaal voorbij station Utrecht pakte ik mijn laptop en begon ik dit verhaal te typen over de dingen die ik mee maakte tijdens mijn treinreis. Met mijn digitale fotocamera maakte ik wat foto’s van Kareltje terwijl de vrouw naast me erg ondefinieerbaar keek hoe ik de foto’s van Kareltje op mijn beeldscherm naar voren toverde. De kinderen achter me, die al eventjes meekeken op mijn scherm, begonnen nu nog harder te gillen en probeerden hun moeder ervan te overtuigen dat ze er bij het volgende station toch echt heel graag uit wilden.
Het is nu half 8, mijn treinreis is bijna ten einde. Of ik Kareltje straks ook meeneem naar de herdenking bij het monument weet ik nog niet. Al die indrukken van vandaag zouden hem misschien te veel kunnen worden. Ik besluit ‘m te verstoppen in mijn fietstas terwijl ik met mijn ogen dicht naar het Wilhelmus luister.