Ricksmuseum

Wairoa, Nieuw Zeeland, 2005. (…) Het meest opvallende was een groene Volkwagen Kever die in tweeën was gebroken met de twee helften ver uit elkaar. Eerst ontdekte ik het achterste stuk van de auto met de voorstoelen er nog bij. Pas later, nadat ik helemaal rond was geweest en ook nog een dichtgegroeide vrachtwagen had gevonden en een auto waarop een pompoen-plant groeide, kwam ik bij het voorste stuk van de Kever. Waar komt het toch vandaan, dat fetisjisme voor verroeste auto’s? Daarvoor moet ik een heel stuk terug in de tijd….

8-jarige ondekt ondergrondse VW Kever
Toen ik nog een kleine jongen was, een jaar of acht misschien kreeg ik hoogte van het verhaal dat er ergens op het plattelands-erf van mijn ouders een auto begraven moest liggen. Samen met Patrick Koning, een jongen uit de buurt besloot ik op zoek te gaan naar de schat. Ik had zelf al regelmatig kistjes met glinsterende voorwerpen begraven, een schatkaart gemaakt met van die verbrande hoekjes, en altijd zelf de schat weer opgegraven, maar dit was echt! Ergens op het grote erf lag een oude auto te wachten om opgegraven te worden. Niemand leek te weten hoe die auto daar was gekomen en of het wel echt waar was maar Patrick en ik besloten op avontuur uit te gaan en de tuin van m’n ouders volledig om te keren. Het was mijn eerste langdurige project. Het was zomer toen we begonnen te graven aan de noordkant van het erf. Het erf was in die tijd nog niet zo gecultiveerd als nu en we hadden er ook officieel toestemming voor gekregen van mijn ouders. Talloze kopjes, schoteltjes en een fiets vonden we, maar toen de herfst kwam hadden we nog steeds geen spoor van een auto. Bijna iedere dag na schooltijd groeven we maar toen de dagen korter werden nam het enthousiasme af en onze twijfels over of we hem nog wel zouden vinden toe. Totdat we op een koude zaterdagochtend aan de westkant van het erf naast de seringenboom op iets hards stuitten. Het was het spatbord van wat later de Kever bleek te zijn! Gillend renden we naar binnen! Mam mam mam! We hebben hem! We groeven en groeven dat het een aard had ! De hele zaterdag en zondag en ’s ochtends voor schooltijd. Als de school was afgelopen fietsten we als dollen de drie kilometer naar ons huis op de vlakte. Na een paar dagen hadden we een ontzettend diepe en grote kuil gegraven en lag het grootste gedeelte van de auto bloot. Het werd het tijd voor een afrastering om onze vondst tegen rovers te beschermen en om oma’s te behoeden voor een val in de diepe kuil. M’n zusje kwam ook helpen. Met z’n drieën verfden we een rood met wit hekwerk. Daarna gingen we weer verder met graven. Allerlei voorwerpen kwamen naar boven. De oranje knipperlichtjes, de bol voor de claxon met het Volkswagen logo er nog op, hendeltjes voor de ruitenwissers, het stuur, de ventilatieroosters van de motorkap achter op de auto. De deuren waren nog als zodanig te herkennen en tenslotte vonden we het verroeste motorblok dat van alle kanten besmeurd was met witte aanslag. Dat motorblok kregen we niet op eigen kracht naar boven, zelfs niet met m’n vader en Han Kobes er bij. Maar Han had een Eend! We knoopten dik een touw vast aan de Eend en aan het motorblok en voor zover ik me kan herinneren zijn we er toen in geslaagd het zware ding uit de grond te krijgen.

Toen de belangrijkste auto-onderdelen boven waren werd het tijd om de uitnodigingen voor de Kever-tentoonstelling te drukken. Met de oude typ-machine waarop ik jaren later nog eens officieel type-les zou krijgen maakten we een pamflet. Op de kopieermachine bij de C1000 aan het Westeinde lieten we het vel voor een dubbeltje per twee dupliceren.
Al onze familie, vrienden, kennissen en buren riepen we op om te komen kijken naar de door ons gevonden schat! En ze kwamen allemaal behalve één buurvrouw. Lang duurde het voordat ik het haar kon vergeven. Onder een afdakje vast aan onze hut van twee hoog lagen alle onderdelen zodat iedereen ze kon zien. Het was groots!
Toen het weer lente werd was op de plek waar de auto had gelegen nog steeds een groot gat met hier en daar nog een stuk blik. Er werd besloten om van die plek een vijver te maken en die vijver is er nu nog steeds en herinnert mij nog altijd aan dat grote avontuur!

Lees meer verhalen in mijn boek.pdf.

Vrijdag 30 maart om 16.15u houdt Bas Haring zijn oratie over het alledaags maken van wetenschap.
Locatie: Congreszaal Poortgebouw, Rijnsburgerweg 10, Leiden. Daarna een after-oratie-borrel in Scheltema.

Aanmelden kan hier

Het alledaags maken van wetenschap
Niemand kan wetenschap beter aan het grote publiek uitleggen dan de wetenschapper zelf, vindt Bas Haring. Ze kunnen het lang niet allemaal, maar er loopt zeker onontdekt talent rond. Vrijdag 30 maart houdt de hoogleraar ‘Publiek begrip van wetenschap’ zijn oratie.

Prof.dr. Bas Haring zelf kan het erg goed, wetenschap uitleggen aan het grote publiek. Dat hij over dat talent beschikt, ontdekte hij bijna bij toeval, toen hij op vakantie eens zo toegankelijk mogelijk probeerde op te schrijven hoe evolutie precies werkt. Die aantekeningen resulteerden in het meermaals bekroonde boek Kaas en de Evolutietheorie (2001). Haring laat daarin zien hoe je met de evolutietheorie van Darwin alledaagse vragen kunt beantwoorden, zoals ‘waarom krijgen we kinderen?’ of ‘hoe is kaas uitgevonden?’. Haring: ‘Ik kwam er op vakantie achter dat ik best goed was in begrijpelijk schrijven over wetenschap. Tijdens mijn studie en bij mijn werk aan de universiteit heb ik dat nooit hoeven doen. Het zou dus heel goed kunnen dat er veel meer wetenschappers zijn die het kunnen, maar dat van zichzelf niet weten, omdat ze het nog nooit geprobeerd hebben.’
http://www.nieuws.leidenuniv.nl/index.php3?m=&c=1500

Een museumbezoek aan een kunstmuseum zorgt er bij mij vaak voor dat ik zin krijg om zelf aan het werk te gaan. Het werk van anderen kan mij behoorlijk inspireren. Het brengt een discussie op gang, met mezelf of met anderen. Soms lijkt het wel of het een soort creativiteitsadrenaline aanmaakt. Toch zal er uit mijn handen niet gauw een kunstwerk vloeien, althans het zal niet gauw bestempeld worden als kunst. Dat gebeurt pas vanaf het moment dat ik mezelf een kunstenaar noem. Een kunstenaar die sculpturen maakt van origami maakt kunst (art), een ander die wellicht wat te bescheiden is om zich zo te noemen, levert ambachtswerk (craft). De discussie wanneer iets nou wel of geen kunst is vind ik altijd erg hilarisch.

Onlangs zag ik een documentaire over de K Foundation, voortgekomen uit de voormalige Britse band The KLF. In 1994 hebben zij een film gemaakt waar ze voor het oog van de camera een miljoen pond verbrandden, naar eigen zeggen hun gehele vermogen. Met de as van de biljetten in een grote koffer zijn ze naar galerieën gegaan om te vragen of het kunst was. ‘Well,’ werd er geantwoord, ‘if it’s made by an artist, then it’s art’.

Voorwaarde één om in een kunstcollectie van een museum opgenomen te worden is dus jezelf serieus te nemen als kunstenaar en ook zo naar buiten te treden. Voorwaarde twee is een statement maken of anderzijds een boodschap hebben. Voorwaarde drie, je kunstwerk moet op één of andere manier esthetisch verantwoord zijn. Dat is natuurlijk erg subjectief want smaken verschillen nog al, dus hier heb je een hoop vrijheid. Persoonlijk vind ik een koffer met een bodempje as erg esthetisch ook als ik het verhaal erachter niet zou kennen.

Vooral bij dit project vormt het complete verhaal - hun documentatie - het kunstwerk. In de film die ze maakten lieten ze de aanloop naar het verbranden toe zien, het verbranden zelf, maar ook hun emoties, de twijfel, de verontwaardigde reacties van het volk, de reacties van de galeriehouders en museumdirecteuren en de boete die ze kregen van de overheid wegens het verbranden van staatseigendom. Al deze elementen samen maakten het een kunstwerk.

Het verhaal bij de K Foundation was meteen duidelijk door de vorm die ze gekozen hebben: een film van hun performance. Tijdens mijn laatste bezoek aan het Centraal Museum in Utrecht moest ik wat meer moeite doen om het farmacie altaar van Damien Hirst te begrijpen. Ik miste in eerste instantie het verhaal er achter en vond het maar een lelijk ding. Maar na het horen van de uitleg die erbij gegeven werd, de discussie die ontstond over de medische wetenschap en na het zien van een video installatie van Aernout Mik over een Mexicaanse discount apotheek had ik mijn persoonlijke interpretatie compleet. Of deze precies aansluit bij de bedoeling van de kunstenaars weet ik niet maar toevallig moet ik vanmiddag naar mijn huisarts en zal ik wat alerter zijn op wat hij me precies voorschrijft.

De laatste twee maanden heb ik twaalf wetenschapsmusea bezocht. Drie in Nederland en negen in Amerika. En ik moet zeggen, ik kan er geen genoeg van krijgen! Of ik niet bang ben voor ‘hordes verveelde derdeklassers die door het gebouw sjokken’ en voor ‘knopjes, kleurtjes, oplichtende kaarten en hippe proefjes?’ Nee, geen probleem voor mij. Ook word ik niet moe van ‘drukke, populair geklede gidsen’ waar anderen een ochtendhumeur van krijgen. Zelfs vind het niet gek wanneer een museum zich vestigt in een hedendaags pand zonder uit te kijken misschien wel te ‘modern over te komen’.

Zoals je ziet ben ik een klein beetje geschrokken van het feit dat niet iedereen het blijkbaar zo naar zijn zin blijkt te hebben in een wetenschapsmuseum. Ik zal proberen uit te leggen waarom ik het daar wél leuk vind.

Toen ik een kleine jongen was werd ik door mijn klasgenootjes Willi Wortel genoemd. Dat vond ik een eer, want ik was altijd aan het knutselen met tandwieltjes, veertjes en elektronica. Ik deed iedere week wel weer een nieuwe uitvinding. ‘Pas maar op’, zeiden mijn klasgenootjes, ’straks wordt je nog een studentje!’, ‘Ja, en dan moet je de rest van je leven dikke boeken lezen en krijg je zomaar zwart haar’ ,’Ja, met een zijscheiding en een rond brilletje!’ Mijn klasgenootjes en ik waren nog nooit naar een wetenschapsmuseum als NEMO geweest, laat staan in bijvoorbeeld het Exploratorium in San Francisco. Je kunt wel zeggen dat wij nogal een vreemd beeld van wetenschappers hadden.

Pas heel veel later en via een hele omweg kwam ik terecht op de universiteit. Ik had mij aangemeld toen ik op reis was in Nieuw Zeeland en daar een vierdimensionale wereldbol had bedacht na een bezoekje aan een basisschool. Ik verzon een echte globe die je van alle kanten kon bekijken en waarmee je door de tijd zou kunnen reizen. Ik wist namelijk dat de continenten van de aarde nogal hadden liggen schuiven in de loop der miljoenen jaren. En ik wist ook dat mijn neefje en velen met hem, die nu dezelfde leeftijd hebben als ik tijdens mijn Willi Wortel fase, absoluut geen weet hebben van Continental Drift of andere wetenschappelijke ontdekkingen.

Met de wereldbol, die de naam Globe4D kreeg, gaat het erg voorspoedig. Er blijkt veel interesse vanuit diverse wetenschapsmusea. Velen van hen vertellen al iets over de geschiedenis van de aarde maar meestal beperkt zich dat tot een verzameling fossielen, een filmpje of wat stippen op een kaart van de aarde waarop breuklijnen worden aangegeven. Globe4D gaat een erg belangrijke rol vervullen bij de overbrenging van wetenschappelijke kennis op potentiële wetenschappers of andere breed-geïnteresseerden.

Door Globe4D ben ik me heel erg gaan interesseren voor wat er allemaal in wetenschapsmusea te zien en te ontdekken is. Je merkt dat het voor één museum onmogelijk is alle facetten van de wetenschap te belichten maar wat me opvalt, is dat ze samen een heel compleet verhaal vertellen.

Mijn advies aan iedereen is: bezoek in je leven zo veel mogelijk wetenschapsmusea, ook al weet je al heel veel! Laat ze samen hun verhaal vertellen en blijf je verbazen over wat we met z’n allen al te weten zijn komen en nog zullen ontdekken!

Bezochte musea
1. Los Angeles: Science Centre
2. Los Angeles: Museum of Natural History
3. Santa Barbara: Museum of Natural History
4. San Fransisco: Exploratorium
5. San Francisco: California Academy of Science
6. San Jose: The Tech
7. Ithaca: Museum of the Earth
8. New York Hall of Science
9. New York: Amerikan Museum of Natural History
10. Utrecht: Sterrenwacht Sonnenborgh
11. Utrecht: Universiteitsmuseum
12. Nemo Amsterdam

Deze eclecticistische column is een bewuste aaneenrijging van citaten… en laat dat nou eens heel postmodern zijn… Origineel wil ik het niet noemen, want ‘citationisme is geen nieuw verschijnsel.’ [1] ‘We kunnen niet meer origineel zijn, dus we hergebruiken liever oude ideeën. Het maakt niet veel uit welke, het is maar net wat ons het beste uitkomt.’ [2] ‘Je moet proberen iets te maken dat van iedereen is. Dan maak je grote dingen, want alle grote dingen zijn van iedereen.’ [3]

‘Tijdens de Verlichting vestigde zich het primaat van de rede. Dat heeft geleid tot de veronderstelling dat er slechts één absolute waarheid kan zijn.’ [4] Een aantal decennia later is ‘volgens het postmodernisme de werkelijkheid te complex gebleken en kan deze daardoor niet meer gevonden worden in allesverklarende theorieën.’ [5] Ook in de kunst is ‘alles al een keer gedaan, dus heeft het niet zoveel zin om als kunstenaar nog te proberen nieuwe beelden te verzinnen.’ [6] Ofwel er is sprake van het einde van de grote verhalen,’ [7] ‘de verhalen met absolute en universele waarheidspretentie. Daaronder verstaan we bijvoorbeeld dé godsdienst, dé filosofie, dé kunst, hét politiek-economisch systeem maar tegenwoordig in het Westen vooral dé rationele wetenschap.’ [8]

‘Je opvatting in het nú bestaat bij de gratie, dat zij morgen verworpen wordt.’ [9] ‘Een echte waarheid wil niet worden aanbeden, maar gekritiseerd.’ [10] ‘Waarschijnlijk ervaart elke theorie op een zekere dag zijn “Nee” - de meeste theorieën verdwijnen al snel na hun conceptie.’ [11]

‘Niet alleen kunst, cultuur, wetenschap en filosofie zijn in het postmoderne stadium geraakt, ook de mens mét al deze dingen is postmodern geworden! (…) ‘Je kunt nu ook wetenschapper én kunstenaar zijn, kunt alle vormen van kennen en leven ook gaan mixen, kunt vrijelijk putten uit cultuur, religie, filosofie, wetenschap en kunst en daarin geheel je eigen weg gaan. (…) Filosofische kunst, wetenschappelijke cultuur, kunstzinnige wetenschap, culturele filosofie’ [12]

‘Het is een schilderij dat in zijn bontste fase is terechtgekomen. Dat geeft ruimte, maar het kan ons tegelijkertijd verlammen. Er is zoveel te kiezen, dat sommige mensen nergens meer toe komen omdat ze de keuzes uit de weg gaan. (…) Wanneer je gekozen hebt, op al die verschillende gebieden, bedenk dan goed dat je nog steeds deel uitmaakt van dat grote schilderij met die ontelbare hoeveelheid aan verschillende kleuren en vormen. (…) Door je keuze krijg jezelf kleur en vorm. (…) Zorg dat je daarbij de andere invullingen niet uit het oog verliest.’ [13]

Dit is volgens mij wat Richard Rorty bedoelt met ‘overtuigd zijn van de betrekkelijkheid van je eigen mening, en er desalniettemin voor staan.’ [14]

Het huidige klimaat is erg geschikt voor mij. Ik probeer zoveel mogelijk kansen te benutten, laat mijn creativiteit de vrije loop in een mix van kunst en wetenschap. Ik heb het geluk te leven in gunstig politiek-economisch systeem waar ik van kleur kan verschieten zoveel ik wil. Ik leer te reflecteren met behulp van de filosofie en begin daardoor langzaam een van de kleurige verfspetters te worden in een cultuur die er wat mij betreft zo uitziet als een abstract expressionistisch schilderij van Jackson Pollock.

[1] Nederlandse Nieuwe Wilden (http://members.home.nl/kunstna1945/nederlandse nieuwe wilden.htm)
[2] Ralph Kok - Postmodernisme: een doodlopende middenweg, 2006
[3] Rob Scholte
[4] Matty Verhoef - Het postmodernisme versus het Chinees modernisme, 2006
[5] Anne Schellekens - “Postmodernisme, wat heb je eraan?”
[6] Rob Scholte
[7] Anne Schellekens - “Postmodernisme, wat heb je eraan?”
[8] André Klukhuhn - Geschiedenis van het Denken (p.268) ref. naar Jean-François Lyotard)
[9] Paulien Luiten - Hemel en Heelal of Hybride?, 2006
[10] Friedrich Nietzsche
[11] Albert Einstein
[12] Ellen Rutten - Onze Postmoderne Wereld, 2006
[13] Marloes Bazelier - Kiezen en delen, 2006
[14] Richard Rorty

Vrijdag 8, zaterdag 9 en zondag 10 december vindt in Pakhuis de Zwijger in Amsterdam het Brainspotting festival plaats.

BRAINSPOTTING is hèt festival over het menselijk brein en toont de ontwikkelingen en uitdagingen op het gebied van de hersen-wetenschappen.

BRAINSPOTTING is drie dagen lang debat, lezingen, neurodating, films, interview, brainsessions, talkshow, experimenten, expositie en de allereerste neurofeedbackparty.

Onderwerpen
aandoening, aandoeningen, adhd, alive,alternatieve, alzheimer, amsterdam, amsterdamse, analyse, behandeling, beslissen, beslissing, beslissingen, bewustzijnsniveau, biopsychologie, brain, brainlab, brainspotting, brein, chemische, chronische, creativiteit, dance, dansers, date, debat, dement, dementie, depressie, depressieve, discussie, emoties, emotionele, eq, experimenteer, experimentele, farmacologie, film, fysica, gedachte, gedachten, geheugen, geluk, gestresst, gevoelens, gezondheid, handelen, herinneringen, hersenactiviteiten, hersenen, hersenwetenschappers, hinterberger, hoofd, hormonen, installaties, intelligent, intelligentietest, iq, kennis, kunst, kunsten, kunstenaar, kunstwerk, leren, leven, liefde, machine, medicijnen, medische, mens, menselijk, mensen, mentale, methode, methoden, mind, multi-tasken, muzikanten, neuro-marketeers, neuro-protheses, neurofeedbackparty, neurologische, neuropsychologie, neurowetenschapper, neurowetenschappers, onbewust, onderzoek, onderzoeken, onderzoeker, onderzoekers, onderzoekslijn, onderzoeksobject, onderzoeksproject, ontdekking, ontdekkingen, penicilline, proces, processen, processing, psychose, psychotic, ruiken, session, slapeloosheid, slapeloze, spakatoeti, spiegelneuronen, stoornissen, talkshow, test, testruimte, vaardigheden, verslaafde, verslaafden, verslaving, wetenschap, wetenschappers, wicked, ziekte, zintuigen

Ik ben, wij zijn, zij is (bijna)

Zoals ik het zie zijn we al een hele tijd bezig met de voorbereidingen van het creëren van een hele grote denkende machine. Het wachten is op het moment dat we haar de levensadem inblazen. Ik doel op het grootste en meest complexe netwerk ooit door mensen gemaakt: het internet. De zenuwbanen zijn getrokken, de neuronen liggen klaar, alleen het juiste stukje software ontbreekt nog.

Ik doel op het stukje software dat op iedere deelnemende computer uitgevoerd gaat worden en in een peer-to-peer-achtige structuur zijn werk doet. De software zal zich gedragen als een bosje zenuwen. De omgeving wordt waargenomen, interpreteert, vergeleken met eerder binnengekregen input van andere zenuwen en er wordt gevuurd. Alle zenuwen zijn in zekere zin met elkaar verbonden en de verbindingen ertussen kunnen versterkt, verzwakt of verbroken worden.

De levensvorm die we hiermee creëren is zo groot als de hele aarde en haar waarnemingsveld is dus even zo groot. Ze bekijkt de aarde vanuit een heel ander perspectief. Ze is geen machine die zich ergens op de aarde bevind, maar de aarde is haar lichaam en haar zenuwstelsel loopt er doorheen. Van overal op haar lichaam zal ze input krijgen. Het zit er vol met zenuwen die uitmonden in sensoren die haar informatie geven over haar leefomgeving. Wat ze ziet hangt af van de sensoren waarmee wij haar uitrusten. Het visuele deel komt binnen via camera’s, het auditieve via microfoons, het infrarode deel door thermometers, maar ook de relatieve afstand tussen haar zenuwen kan voor haar interessant zijn en die kunnen we haar makkelijk verschaffen.

Af en toe brengt de mensheid weer eens een nieuw product op de markt die we massaal aansluiten op haar zenuwstelsel en voordat ze het doorheeft is ze doorgeëvolueerd tot een nog complexere levensvorm die ook nog eens in de ruimte kan kijken. Wij zijn met al onze gegevens die we haar verstrekken via onze computers de uiteinden van haar zenuwen.

Ik weet natuurlijk niet of het gaat lukken en of we het gaan proberen, maar ik vind het behoorlijk aannemelijk klinken. Ik betwijfel of ze zich net zulke dingen gaat afvragen als wij. Ze heeft in ieder geval een heel ander wereldbeeld. Zij zal ons misschien zien als witte bloedlichaampjes die de uiteinden van haar zenuwen repareren als onze computer weer eens crasht. We zullen haar zenuwstelsel uitbreiden wanneer we er dan toch maar ook een iPod of een laptop met draadloos internet bijnemen. We zullen haar zenuwbanen gedeeltelijk vervangen en het afval netjes opruimen. Ook zullen we één keer in de zoveel tijd door een aanslag of oorlog een deel van haar neuronennetwerk vernietigen. Maar we zorgen ervoor dat het altijd weer gerepareerd wordt, we zijn namelijk erg afhankelijk van haar geworden… net zo erg als zij van ons.

“Jaaaa, je kijkt nog steeds naar ons interactieve bel-spel Bel-en-Win met Marloes. Jawel! We hebben weer een beller! Het is Chantal uit Den Haag. Zeg ‘t maar Chantal, we zijn op zoek naar een gat met een bepaalde vorm?”

“Is het misschien een sleutelgatvormig gat?”

“Ooooei, helaas Chantal, je zit er zo dicht bij… Wat hoor ik nou in m’n oortje? We hebben al weer een nieuwe beller. Tot ziens Chantal en welkom Sharon!”

“Hallo Marloes!”

“Het is lastig vandaag he? Heb je al eens eerder meegedaan?”

“Ja, al heel vaak, maar ik heb nog nooit wat gewonnen omdat de vragen altijd zo moeilijk zijn”

“Wie weet lukt het deze keer. We zijn op zoek naar een gat waar eigenlijk maar één ding in past en iedereen heeft het. Het gat heeft een uitgesproken vorm maar het ziet er bij iedereen anders uit. Zeg ‘t maar Sharon, volgens mij heb je een idee.”

“Is het misschien m’n navel?’

“Oooow, jammer Sharon, dat is niet goed. Bedankt voor het bellen.
Wacht ik hoor net van de jury dat je nog een extra kans krijgt omdat je nog nooit gewonnen hebt. Doe een gok!”

“Ok, is het misschien een godvormig gat?”

“Jaaaaa, wat goed van je, hoe weet je dat nou ineens!”

“Uhm”

“Ow sorry Sharon, we moeten er even uit voor de reclame… Daar zijn we weer, met Bel-en-win-met-Marloes, Sharon, je zei net iets dat begon met ‘Uhm’.”

“Ja, dat klopt. Ik schilder heel graag op nummer…”

“Ow, en haal je dan je inspiratie uit het God-vormige gat? Ben je eigenlijk een groot kunstenaar en is dat misschien het gat waar vanuit God tegen je spreekt? Is het misschien zo dat er een soort magische handeling plaatsgrijpt als je je tekenstift over het papier beweegt, alsof niet jij de vormen bepaalt, maar de onnozele platte vlek waar aan je zwoegt en ploetert? [1]Zou het kunnen dat God vroeger gezeten kan hebben in jouw God-vormige gat, maar dat er nu een soort leegte in je bewustzijn zit op die plaats waar dat had moeten zijn?[2] Dat er een soort leemte is waar God, als hij bestaat mooi in past?[3] Dat je doordat je geen geloof hebt je een oneindige leegte ervaart die alleen God kan vullen, ook al probeer je dat vergeefs zelf te doen met alles wat je omringt?[4] Ben je soms aan het proberen dat gat in te kleuren met die nummers van je? En? Nou? He? Hallo? Sharon? Hallo?”

“Ja, ik ben er nog. Ik kan het niet zo goed uitleggen, het is zo ondefinieerbaar.”

“Weet je Sharon, ik begrijp precies wat je bedoelt. Ik heb het gevoel dat ik met een ervaren en wijs iemand spreek[5]. Geloof je wel in ‘iets’?”

“Ja, ik denk ‘t wel ja, maar welke prijs heb ik nou eigenlijk gewonnen?”
________________________________

[1] Mauritz Escher
[2] Jean-Paul Sartre
[3] Frans Kellendonk
[4] Blaise Pascal
[5] Herman Finkers