Ricksmuseum

Wairoa, Nieuw Zeeland, 2005. (…) Het meest opvallende was een groene Volkwagen Kever die in tweeën was gebroken met de twee helften ver uit elkaar. Eerst ontdekte ik het achterste stuk van de auto met de voorstoelen er nog bij. Pas later, nadat ik helemaal rond was geweest en ook nog een dichtgegroeide vrachtwagen had gevonden en een auto waarop een pompoen-plant groeide, kwam ik bij het voorste stuk van de Kever. Waar komt het toch vandaan, dat fetisjisme voor verroeste auto’s? Daarvoor moet ik een heel stuk terug in de tijd….

8-jarige ondekt ondergrondse VW Kever
Toen ik nog een kleine jongen was, een jaar of acht misschien kreeg ik hoogte van het verhaal dat er ergens op het plattelands-erf van mijn ouders een auto begraven moest liggen. Samen met Patrick Koning, een jongen uit de buurt besloot ik op zoek te gaan naar de schat. Ik had zelf al regelmatig kistjes met glinsterende voorwerpen begraven, een schatkaart gemaakt met van die verbrande hoekjes, en altijd zelf de schat weer opgegraven, maar dit was echt! Ergens op het grote erf lag een oude auto te wachten om opgegraven te worden. Niemand leek te weten hoe die auto daar was gekomen en of het wel echt waar was maar Patrick en ik besloten op avontuur uit te gaan en de tuin van m’n ouders volledig om te keren. Het was mijn eerste langdurige project. Het was zomer toen we begonnen te graven aan de noordkant van het erf. Het erf was in die tijd nog niet zo gecultiveerd als nu en we hadden er ook officieel toestemming voor gekregen van mijn ouders. Talloze kopjes, schoteltjes en een fiets vonden we, maar toen de herfst kwam hadden we nog steeds geen spoor van een auto. Bijna iedere dag na schooltijd groeven we maar toen de dagen korter werden nam het enthousiasme af en onze twijfels over of we hem nog wel zouden vinden toe. Totdat we op een koude zaterdagochtend aan de westkant van het erf naast de seringenboom op iets hards stuitten. Het was het spatbord van wat later de Kever bleek te zijn! Gillend renden we naar binnen! Mam mam mam! We hebben hem! We groeven en groeven dat het een aard had ! De hele zaterdag en zondag en ’s ochtends voor schooltijd. Als de school was afgelopen fietsten we als dollen de drie kilometer naar ons huis op de vlakte. Na een paar dagen hadden we een ontzettend diepe en grote kuil gegraven en lag het grootste gedeelte van de auto bloot. Het werd het tijd voor een afrastering om onze vondst tegen rovers te beschermen en om oma’s te behoeden voor een val in de diepe kuil. M’n zusje kwam ook helpen. Met z’n drieën verfden we een rood met wit hekwerk. Daarna gingen we weer verder met graven. Allerlei voorwerpen kwamen naar boven. De oranje knipperlichtjes, de bol voor de claxon met het Volkswagen logo er nog op, hendeltjes voor de ruitenwissers, het stuur, de ventilatieroosters van de motorkap achter op de auto. De deuren waren nog als zodanig te herkennen en tenslotte vonden we het verroeste motorblok dat van alle kanten besmeurd was met witte aanslag. Dat motorblok kregen we niet op eigen kracht naar boven, zelfs niet met m’n vader en Han Kobes er bij. Maar Han had een Eend! We knoopten dik een touw vast aan de Eend en aan het motorblok en voor zover ik me kan herinneren zijn we er toen in geslaagd het zware ding uit de grond te krijgen.

Toen de belangrijkste auto-onderdelen boven waren werd het tijd om de uitnodigingen voor de Kever-tentoonstelling te drukken. Met de oude typ-machine waarop ik jaren later nog eens officieel type-les zou krijgen maakten we een pamflet. Op de kopieermachine bij de C1000 aan het Westeinde lieten we het vel voor een dubbeltje per twee dupliceren.
Al onze familie, vrienden, kennissen en buren riepen we op om te komen kijken naar de door ons gevonden schat! En ze kwamen allemaal behalve één buurvrouw. Lang duurde het voordat ik het haar kon vergeven. Onder een afdakje vast aan onze hut van twee hoog lagen alle onderdelen zodat iedereen ze kon zien. Het was groots!
Toen het weer lente werd was op de plek waar de auto had gelegen nog steeds een groot gat met hier en daar nog een stuk blik. Er werd besloten om van die plek een vijver te maken en die vijver is er nu nog steeds en herinnert mij nog altijd aan dat grote avontuur!

Lees meer verhalen in mijn boek.pdf.

Ik ben gevraagd een stukje over mezelf en de studie Media Technology te schrijven in de maart 2007 editie van Expertise, een nieuwsbrief voor het hoger onderwijs.

Lees verder…

Alex Reuneker bedacht de spampoët: een script dat gedichten maakt van de inkomende spamberichten in je mailbox.

http://www.lexiweb.nl/project/spampoet/

Alex: “Like you, my mailbox gets flooded by spam every day, and my provider does not seem to care very much. In stead of raising my stresslevel and wasting time I decided to use the spam for something more fun than being pissed off.
The Spampoet uses a list of spam subjects and messages to randomly create a poem. Offcourse you could debate if this really is poetry, and I guess there are a lot of people who have better answers for this than me.
But what you cannot deny is that the poems sometimes really are nice, and actually have some rhythm in them. “

Het redigeren van m’n reisverhaal uit Nieuw Zeeland gaat nog niet zo snel. Daarom hier maar alvast de ruwe versie als PDF. Wie zin heeft om te helpen met het verwijderen van spelling-, grammatica- en/of stijlfouten, graag…

Download als PDF
Rick-Companje-Kiwi’s-en-Autowrakken.pdf

Zoals uit m’n vorige post al duidelijk werd werk ik mee aan een nieuw televisieprogramma over wetenschap. Gisteren zijn bijna alle opnames gemaakt behalve die op locatie. Dat gaat ergens deze week gebeuren. Sylvain en ik gaan - gehuld in camouflage kleding en verstopt in een kliko-bak - paparazzi foto’s maken van Nederlandse topmodellen. Wat dat met wetenschap te maken heeft merk je nog!

Vandaag of morgen zal ik weer wat pre-pre-making-of materiaal hier neerzetten maar ik kan dit keer niet te veel weggeven anders blijft het geen verrassing meer…

Sms Roman
Ik moet zeggen dat de opnamedag minstens net zo extreem en onwerkelijk was als meewerken aan de Texelseboys playground op Lowlands 2005 waar we onder andere met een heleboel festival bezoekers voor de eerste SMS roman ter wereld zorgden. En van die roman is de tekst nu beschikbaar als PDF!

Download hier de SMS Roman geschreven op Lowlands 2005

Een bijzonder telefoongesprek opgevangen in de trein tussen Almelo en Deventer.

Moei nou ’s luister’n:
Mijn buurman denkt dat mijn radio antenne zijn tv beeld opslurpt.
Wa moe’k daa’r nou weer mee?
Dat kan heel nie, toch?
Zei ik ‘m ook al.
Misschien moe’k d’r maar n’een grote’n sok omheen doen ofzo…
Die kehl komt altied met van die rare ding’n.
Ik zei ‘m nog, van, da kan heel nie… Maar hij wil d’r niks van wete’n.
In plaats va’n dat ie ee’m normaal nadenkt, maar nee heur.
Onsin of nie dan heej?

Het artikel over Globe4D dat op 24 oktober 2006 verscheen in NRC Next is hieronder digitaal na te lezen. Wouter Hylkema schreef het artikel, Leo van Velzen maakte de foto.

Globe4D is een project van Nico van Dijk, Danica Mast, Hanco Hogenbirk en Rick Companje

Lees verder…

“Maar moet het gemaal dan nu niet heel hard werken?”
“Tja, dan het gemaal maar geen gemaal moeten worden.”

“Moet u nou ook een beetje houden van zo’n gemaal?”
“Tja, het is ons werk, he… houden houden… tja… wel een beetje.”

Een museumbezoek aan een kunstmuseum zorgt er bij mij vaak voor dat ik zin krijg om zelf aan het werk te gaan. Het werk van anderen kan mij behoorlijk inspireren. Het brengt een discussie op gang, met mezelf of met anderen. Soms lijkt het wel of het een soort creativiteitsadrenaline aanmaakt. Toch zal er uit mijn handen niet gauw een kunstwerk vloeien, althans het zal niet gauw bestempeld worden als kunst. Dat gebeurt pas vanaf het moment dat ik mezelf een kunstenaar noem. Een kunstenaar die sculpturen maakt van origami maakt kunst (art), een ander die wellicht wat te bescheiden is om zich zo te noemen, levert ambachtswerk (craft). De discussie wanneer iets nou wel of geen kunst is vind ik altijd erg hilarisch.

Onlangs zag ik een documentaire over de K Foundation, voortgekomen uit de voormalige Britse band The KLF. In 1994 hebben zij een film gemaakt waar ze voor het oog van de camera een miljoen pond verbrandden, naar eigen zeggen hun gehele vermogen. Met de as van de biljetten in een grote koffer zijn ze naar galerieën gegaan om te vragen of het kunst was. ‘Well,’ werd er geantwoord, ‘if it’s made by an artist, then it’s art’.

Voorwaarde één om in een kunstcollectie van een museum opgenomen te worden is dus jezelf serieus te nemen als kunstenaar en ook zo naar buiten te treden. Voorwaarde twee is een statement maken of anderzijds een boodschap hebben. Voorwaarde drie, je kunstwerk moet op één of andere manier esthetisch verantwoord zijn. Dat is natuurlijk erg subjectief want smaken verschillen nog al, dus hier heb je een hoop vrijheid. Persoonlijk vind ik een koffer met een bodempje as erg esthetisch ook als ik het verhaal erachter niet zou kennen.

Vooral bij dit project vormt het complete verhaal - hun documentatie - het kunstwerk. In de film die ze maakten lieten ze de aanloop naar het verbranden toe zien, het verbranden zelf, maar ook hun emoties, de twijfel, de verontwaardigde reacties van het volk, de reacties van de galeriehouders en museumdirecteuren en de boete die ze kregen van de overheid wegens het verbranden van staatseigendom. Al deze elementen samen maakten het een kunstwerk.

Het verhaal bij de K Foundation was meteen duidelijk door de vorm die ze gekozen hebben: een film van hun performance. Tijdens mijn laatste bezoek aan het Centraal Museum in Utrecht moest ik wat meer moeite doen om het farmacie altaar van Damien Hirst te begrijpen. Ik miste in eerste instantie het verhaal er achter en vond het maar een lelijk ding. Maar na het horen van de uitleg die erbij gegeven werd, de discussie die ontstond over de medische wetenschap en na het zien van een video installatie van Aernout Mik over een Mexicaanse discount apotheek had ik mijn persoonlijke interpretatie compleet. Of deze precies aansluit bij de bedoeling van de kunstenaars weet ik niet maar toevallig moet ik vanmiddag naar mijn huisarts en zal ik wat alerter zijn op wat hij me precies voorschrijft.

De laatste twee maanden heb ik twaalf wetenschapsmusea bezocht. Drie in Nederland en negen in Amerika. En ik moet zeggen, ik kan er geen genoeg van krijgen! Of ik niet bang ben voor ‘hordes verveelde derdeklassers die door het gebouw sjokken’ en voor ‘knopjes, kleurtjes, oplichtende kaarten en hippe proefjes?’ Nee, geen probleem voor mij. Ook word ik niet moe van ‘drukke, populair geklede gidsen’ waar anderen een ochtendhumeur van krijgen. Zelfs vind het niet gek wanneer een museum zich vestigt in een hedendaags pand zonder uit te kijken misschien wel te ‘modern over te komen’.

Zoals je ziet ben ik een klein beetje geschrokken van het feit dat niet iedereen het blijkbaar zo naar zijn zin blijkt te hebben in een wetenschapsmuseum. Ik zal proberen uit te leggen waarom ik het daar wél leuk vind.

Toen ik een kleine jongen was werd ik door mijn klasgenootjes Willi Wortel genoemd. Dat vond ik een eer, want ik was altijd aan het knutselen met tandwieltjes, veertjes en elektronica. Ik deed iedere week wel weer een nieuwe uitvinding. ‘Pas maar op’, zeiden mijn klasgenootjes, ’straks wordt je nog een studentje!’, ‘Ja, en dan moet je de rest van je leven dikke boeken lezen en krijg je zomaar zwart haar’ ,’Ja, met een zijscheiding en een rond brilletje!’ Mijn klasgenootjes en ik waren nog nooit naar een wetenschapsmuseum als NEMO geweest, laat staan in bijvoorbeeld het Exploratorium in San Francisco. Je kunt wel zeggen dat wij nogal een vreemd beeld van wetenschappers hadden.

Pas heel veel later en via een hele omweg kwam ik terecht op de universiteit. Ik had mij aangemeld toen ik op reis was in Nieuw Zeeland en daar een vierdimensionale wereldbol had bedacht na een bezoekje aan een basisschool. Ik verzon een echte globe die je van alle kanten kon bekijken en waarmee je door de tijd zou kunnen reizen. Ik wist namelijk dat de continenten van de aarde nogal hadden liggen schuiven in de loop der miljoenen jaren. En ik wist ook dat mijn neefje en velen met hem, die nu dezelfde leeftijd hebben als ik tijdens mijn Willi Wortel fase, absoluut geen weet hebben van Continental Drift of andere wetenschappelijke ontdekkingen.

Met de wereldbol, die de naam Globe4D kreeg, gaat het erg voorspoedig. Er blijkt veel interesse vanuit diverse wetenschapsmusea. Velen van hen vertellen al iets over de geschiedenis van de aarde maar meestal beperkt zich dat tot een verzameling fossielen, een filmpje of wat stippen op een kaart van de aarde waarop breuklijnen worden aangegeven. Globe4D gaat een erg belangrijke rol vervullen bij de overbrenging van wetenschappelijke kennis op potentiële wetenschappers of andere breed-geïnteresseerden.

Door Globe4D ben ik me heel erg gaan interesseren voor wat er allemaal in wetenschapsmusea te zien en te ontdekken is. Je merkt dat het voor één museum onmogelijk is alle facetten van de wetenschap te belichten maar wat me opvalt, is dat ze samen een heel compleet verhaal vertellen.

Mijn advies aan iedereen is: bezoek in je leven zo veel mogelijk wetenschapsmusea, ook al weet je al heel veel! Laat ze samen hun verhaal vertellen en blijf je verbazen over wat we met z’n allen al te weten zijn komen en nog zullen ontdekken!

Bezochte musea
1. Los Angeles: Science Centre
2. Los Angeles: Museum of Natural History
3. Santa Barbara: Museum of Natural History
4. San Fransisco: Exploratorium
5. San Francisco: California Academy of Science
6. San Jose: The Tech
7. Ithaca: Museum of the Earth
8. New York Hall of Science
9. New York: Amerikan Museum of Natural History
10. Utrecht: Sterrenwacht Sonnenborgh
11. Utrecht: Universiteitsmuseum
12. Nemo Amsterdam

25 augustus 2005

Het is er uitgestorven.
‘Een koffie alstublieft’ zeg ik tegen de meneer van de kiosk.
‘Klein of groot? Gewoon of middel?’
Ik moet hevig nadenken. Is het een strikvraag?
‘Een gewone?’ antwoord ik vragend.
Nog voordat ik de ‘g’ van het woordje gewoon had uitgesproken staat het al ingeklopt op de kassa.
‘Ja maar meneer,’ vraag ik ‘wat is het verschil tussen die vier?’
‘Sorry jongen, dat kan ik je wel vertellen, maar ik kan je order niet meer ongedaan maken. Het staat al in ons systeem…’
‘Ow…’ stamel ik. Vertelt u het toch maar.’
‘Vijftien cent,’ is het antwoord ‘de grote is geen 1,50 maar 1,65’
‘Dan had ik toch wel graag die grote gewild als het maar zo weinig scheelt.’
‘Het kan echt niet hoor, ons systeem is niet zo flexibel begrijp je. En daarnaast, ik hou zelf niet zo van koffie dus ik dacht… dat je deze wel wou…’
Mijn mond valt open en tegelijkertijd verschijnt er een groot vraagteken boven mijn hoofd dat oooing zegt. Hij hoeft mijn koffie toch niet op te drinken?
Voordat ik er iets tegenin kan brengen staat de dampende bak troost voor me en wordt ik geacht 1,50 te betalen.
Ik ga akkoord maar blijf hem nog wel minimaal 10 seconden aankijken met open mond.
Toen kwam de trein.
Ik ben het verschil tussen klein, gewoon of middel nooit te weten gekomen.

Deze eclecticistische column is een bewuste aaneenrijging van citaten… en laat dat nou eens heel postmodern zijn… Origineel wil ik het niet noemen, want ‘citationisme is geen nieuw verschijnsel.’ [1] ‘We kunnen niet meer origineel zijn, dus we hergebruiken liever oude ideeën. Het maakt niet veel uit welke, het is maar net wat ons het beste uitkomt.’ [2] ‘Je moet proberen iets te maken dat van iedereen is. Dan maak je grote dingen, want alle grote dingen zijn van iedereen.’ [3]

‘Tijdens de Verlichting vestigde zich het primaat van de rede. Dat heeft geleid tot de veronderstelling dat er slechts één absolute waarheid kan zijn.’ [4] Een aantal decennia later is ‘volgens het postmodernisme de werkelijkheid te complex gebleken en kan deze daardoor niet meer gevonden worden in allesverklarende theorieën.’ [5] Ook in de kunst is ‘alles al een keer gedaan, dus heeft het niet zoveel zin om als kunstenaar nog te proberen nieuwe beelden te verzinnen.’ [6] Ofwel er is sprake van het einde van de grote verhalen,’ [7] ‘de verhalen met absolute en universele waarheidspretentie. Daaronder verstaan we bijvoorbeeld dé godsdienst, dé filosofie, dé kunst, hét politiek-economisch systeem maar tegenwoordig in het Westen vooral dé rationele wetenschap.’ [8]

‘Je opvatting in het nú bestaat bij de gratie, dat zij morgen verworpen wordt.’ [9] ‘Een echte waarheid wil niet worden aanbeden, maar gekritiseerd.’ [10] ‘Waarschijnlijk ervaart elke theorie op een zekere dag zijn “Nee” - de meeste theorieën verdwijnen al snel na hun conceptie.’ [11]

‘Niet alleen kunst, cultuur, wetenschap en filosofie zijn in het postmoderne stadium geraakt, ook de mens mét al deze dingen is postmodern geworden! (…) ‘Je kunt nu ook wetenschapper én kunstenaar zijn, kunt alle vormen van kennen en leven ook gaan mixen, kunt vrijelijk putten uit cultuur, religie, filosofie, wetenschap en kunst en daarin geheel je eigen weg gaan. (…) Filosofische kunst, wetenschappelijke cultuur, kunstzinnige wetenschap, culturele filosofie’ [12]

‘Het is een schilderij dat in zijn bontste fase is terechtgekomen. Dat geeft ruimte, maar het kan ons tegelijkertijd verlammen. Er is zoveel te kiezen, dat sommige mensen nergens meer toe komen omdat ze de keuzes uit de weg gaan. (…) Wanneer je gekozen hebt, op al die verschillende gebieden, bedenk dan goed dat je nog steeds deel uitmaakt van dat grote schilderij met die ontelbare hoeveelheid aan verschillende kleuren en vormen. (…) Door je keuze krijg jezelf kleur en vorm. (…) Zorg dat je daarbij de andere invullingen niet uit het oog verliest.’ [13]

Dit is volgens mij wat Richard Rorty bedoelt met ‘overtuigd zijn van de betrekkelijkheid van je eigen mening, en er desalniettemin voor staan.’ [14]

Het huidige klimaat is erg geschikt voor mij. Ik probeer zoveel mogelijk kansen te benutten, laat mijn creativiteit de vrije loop in een mix van kunst en wetenschap. Ik heb het geluk te leven in gunstig politiek-economisch systeem waar ik van kleur kan verschieten zoveel ik wil. Ik leer te reflecteren met behulp van de filosofie en begin daardoor langzaam een van de kleurige verfspetters te worden in een cultuur die er wat mij betreft zo uitziet als een abstract expressionistisch schilderij van Jackson Pollock.

[1] Nederlandse Nieuwe Wilden (http://members.home.nl/kunstna1945/nederlandse nieuwe wilden.htm)
[2] Ralph Kok - Postmodernisme: een doodlopende middenweg, 2006
[3] Rob Scholte
[4] Matty Verhoef - Het postmodernisme versus het Chinees modernisme, 2006
[5] Anne Schellekens - “Postmodernisme, wat heb je eraan?”
[6] Rob Scholte
[7] Anne Schellekens - “Postmodernisme, wat heb je eraan?”
[8] André Klukhuhn - Geschiedenis van het Denken (p.268) ref. naar Jean-François Lyotard)
[9] Paulien Luiten - Hemel en Heelal of Hybride?, 2006
[10] Friedrich Nietzsche
[11] Albert Einstein
[12] Ellen Rutten - Onze Postmoderne Wereld, 2006
[13] Marloes Bazelier - Kiezen en delen, 2006
[14] Richard Rorty

28 okt. 06 - Daar zit ik dan, als een echte schrijver, met een grote zwarte bril, een rood met wit gestreept quizmastersjasje en een sigaar, op de bijrijders stoel van onze geparkeerde Crysler terwijl de andere drie aan het douchen zijn. Omringt door supersized pick-up trucks met daaraan vast caravans zo groot als Greyhound bussen en hier en daar een echte Greyhound bus omgebouwd tot camper, maar dan wel met een SUV’tje op sleeptouw voor de boodschappen…
Iemands gitaar valt van de pick-up naast me op het asfalt van de plek naast me. Hij doet het nog.

“Where is Joe?”
“He’s lighting the barbecue.”
“I’ve so many fucking cuts in my hand.”
“Where’s Cindy?”
“Don’t know”
“Are you starting the fire?”
“Yeah”

De zee op de achtergrond, de kust van Santa Barbara California. Het is kwart over acht en al aardedonker. Over een uurtje rijden we naar UCSB. We gaan op zoek naar Halloweenfeesten op de studentencampus van de universiteit van Santa Barbara.
Hé, daar is Park Ranger. “You have to move your tent immediately. Respect our laws!” We hebben per ongeluk de tent 10 centimeter te ver opzij staan waardoor Super-Size-Jack, onze buitenproportionele buurman, in problemen komt met de voor zijn gezin benodigde ruimte… In Amerika vraag je dat nooit direct, daar haal je altijd een objectief iemand bij…

Ik ben, wij zijn, zij is (bijna)

Zoals ik het zie zijn we al een hele tijd bezig met de voorbereidingen van het creëren van een hele grote denkende machine. Het wachten is op het moment dat we haar de levensadem inblazen. Ik doel op het grootste en meest complexe netwerk ooit door mensen gemaakt: het internet. De zenuwbanen zijn getrokken, de neuronen liggen klaar, alleen het juiste stukje software ontbreekt nog.

Ik doel op het stukje software dat op iedere deelnemende computer uitgevoerd gaat worden en in een peer-to-peer-achtige structuur zijn werk doet. De software zal zich gedragen als een bosje zenuwen. De omgeving wordt waargenomen, interpreteert, vergeleken met eerder binnengekregen input van andere zenuwen en er wordt gevuurd. Alle zenuwen zijn in zekere zin met elkaar verbonden en de verbindingen ertussen kunnen versterkt, verzwakt of verbroken worden.

De levensvorm die we hiermee creëren is zo groot als de hele aarde en haar waarnemingsveld is dus even zo groot. Ze bekijkt de aarde vanuit een heel ander perspectief. Ze is geen machine die zich ergens op de aarde bevind, maar de aarde is haar lichaam en haar zenuwstelsel loopt er doorheen. Van overal op haar lichaam zal ze input krijgen. Het zit er vol met zenuwen die uitmonden in sensoren die haar informatie geven over haar leefomgeving. Wat ze ziet hangt af van de sensoren waarmee wij haar uitrusten. Het visuele deel komt binnen via camera’s, het auditieve via microfoons, het infrarode deel door thermometers, maar ook de relatieve afstand tussen haar zenuwen kan voor haar interessant zijn en die kunnen we haar makkelijk verschaffen.

Af en toe brengt de mensheid weer eens een nieuw product op de markt die we massaal aansluiten op haar zenuwstelsel en voordat ze het doorheeft is ze doorgeëvolueerd tot een nog complexere levensvorm die ook nog eens in de ruimte kan kijken. Wij zijn met al onze gegevens die we haar verstrekken via onze computers de uiteinden van haar zenuwen.

Ik weet natuurlijk niet of het gaat lukken en of we het gaan proberen, maar ik vind het behoorlijk aannemelijk klinken. Ik betwijfel of ze zich net zulke dingen gaat afvragen als wij. Ze heeft in ieder geval een heel ander wereldbeeld. Zij zal ons misschien zien als witte bloedlichaampjes die de uiteinden van haar zenuwen repareren als onze computer weer eens crasht. We zullen haar zenuwstelsel uitbreiden wanneer we er dan toch maar ook een iPod of een laptop met draadloos internet bijnemen. We zullen haar zenuwbanen gedeeltelijk vervangen en het afval netjes opruimen. Ook zullen we één keer in de zoveel tijd door een aanslag of oorlog een deel van haar neuronennetwerk vernietigen. Maar we zorgen ervoor dat het altijd weer gerepareerd wordt, we zijn namelijk erg afhankelijk van haar geworden… net zo erg als zij van ons.

Hoe grappig… om 2 uur ’s nachts herkend worden bij de Burger King nadat je die dag op TV West bent geweest met een verhaal over een vier dimensionale wereldbol… Geniet je lekker van je twee nachtelijke cheeseburgers… “hee jij was op TV vandaag….” maf hoor.

[kml_flashembed movie=”/media/flvplayer.swf?file=http://ricksmuseum.nl/media/Globe4D-RTV-West.flv&autoStart=false;” width=”450″ height=”337″ /]
(Het videofragment is geplaatst met toestemming van RTV West)

Het gaat goed met m’n boek over Nieuw Zeeland. Alle hoofdstukken zijn geschreven. Ik ben het momenteel zelf aan het doorlezen om taalfouten en nutteloze details eruit aan het halen en daarna ga ik ‘m waarschijnlijk laten uitgeven bij www.geefjeboekuit.nl. Heeft iemand hier ervaring mee?

Ik had een mountain-bike-bike gehuurd van het hostel waar ik verbleef. Voor maar vijf dollars mocht ik er de hele dag op los fietsen. Ik kreeg een kaart van de omgeving mee en al snel zat ik de heuvels van Christchurch. Het was zo stijl dat ik niet omhoog kon fietsen, maar mijn fiets aan de hand de berg op moest leiden. Dat het zo stijl was lag er waarschijnlijk aan dat ik via de afdaling omhoog probeerde te komen. Iets wat A: Heel gevaarlijk is omdat er allerlei hele snelle dodelijke mountainbikers naar beneden komen en B: Veel zwaarder is dan de route die er eigenlijk speciaal voor gemaakt is om omhoog te gaan.
Toen ik na uuuuu-ren eenmaal boven was werd er een kudde mountainbikers uit een trailer losgelaten die zich omhoog hadden laten rijden met een gemotoriseerd vehikel. Ik kon wel janken. Ik was nu al moe en ik moest nog aan de afdaling beginnen. De moed zakte mij helemaal in de schoenen toen ik ze van start zag gaan. Dit had ik nog nooit gezien. Zo hard! Daar stond ik dan met knikkende knieën een afschuwelijke afgrond in de te kijken. De bestuurde van de trailer verwachte van mij natuurlijk hetzelfde. Toch was er iets in mij wat zei dat mijn fietsje daar misschien toch niet zo geschikt voor was. Ik keek nog eens naar het frame en dat bevestigde mijn angst. In plaats van dat daar iets geruststellends stond zoals “super-stoere-veilige-beheersbare-wel-uitgeruste-mountain-bike” moest ik het doen met de tekst “city-hopper”. Dat er zich in het hele frame geen grammetje vering bevond had ik toen nog niet eens opgemerkt. Vooruit-dan-maar. Met volledig afgesleten remblokjes, handen vol blaren, en zadelpijn nog erger dan na zes achtereenvolgende dagen hemelvaartsdag, kwam ik beneden aan. Trots als een pauw, maar geen veer meer om overeind te steken!

Ik heb een nieuw verhaal geplaatst op www.nieuwzeeland.org.

Ik reed verder richting het zuiden, op weg naar Wanganui. Niet ver, want na 26 kilometer al (bij Horopito) vond ik opeens een autokerkhof, en niet zomaar eentje! Kolossaal! Een werkelijk walhalla! Van veraf zag ik dat het een hele bijzondere was, het stond er vol met klassieke auto’s! Ik sloeg af en vroeg of ik een kijkje mocht nemen. Natuurlijk. Boven het kantoortje was ook nog een museumpje met allemaal onderdelen. Knipperlichten, wieldoppen, voorlampen, allemaal van klassieke auto’s! Buiten raakte ik ook maar niet uitgekeken. Auto’s van sinds de begin van het autotijdperk. Opgegaan in de natuur. Met kleuren die je niet bedenkt. Sommige opgestapeld, maar toch tot maximaal twee hoog. Ik schoot aan één stuk door foto’s, niet wetend waar ik moest klikken. Na ruim vijf uur en tweehonderd foto’s verder haakte ik af. Het werd al donker en het begon steeds harder te regenen. Het had de hele tijd al geplensd, maar het maakte allemaal niet uit. Gewoon m’n waterdichte jas aan en dan weer doorgaan!

Lees verder…

Lees verder…

Ineens schiet me die kip weer te binnen die ik daar ook nog tegenkwam in het spookdorp. Bij gebrek aan natuurlijke vijanden had dit dier, welke absoluut niet de fittest uit Darwin’s survival theorie was, vrij spel. De kip droeg op zijn voorhoofd een gezwel dat minstens net zo groot was als de zonnebril van Snappie de kleine krokodil. Stelt u zich een donker grijs-bruinig stuk hersen-achtig materiaal voor dat boven de snavel van arme dier een eigen leven was gaan leiden. Onverwachts begon het gezwel met de kip eraan op mij af te rennen in een rechte lijn. Het zal een denkbeeldige lijn van zo’n zes meter geweest zijn met aan het begin van de lijn een groepje kippen die waarschijnlijk de Vrienden van het Gezwel waren, in het midden stond ik, en aan het eind van de lijn, maar zich op hoog tempo steeds meer in mijn richting begevend: de kip in kwestie. Als een kip zonder kop rende het dier op me af, hij zag me natuurlijk niet en schrok zich de helemaal de pretter toen ik heel hard ‘pas op!’ riep. Zo’n kip weet vast niet letterlijk wat ‘pas op!’ betekent, maar dat er iets niet klopte voelde hij of zij toch wel erg goed aan. Daar had ie dan wel weer voldoende hersens voor, dat dan weer wel.

Ik schudde mijn hoofd en verliet het krankzinnige dorp om vijf minuten later alweer bij iets krankzinnigs aan te komen. Een stoel boven op een bushokje. Fototechnisch gezien erg fijn beeldmateriaal maar wie gaat er nou boven op een bushokje zitten wachten op een bus. Misschien kun je de bus beter zien aankomen als je hoger zit, maar je moet er ook nog afklimmen terwijl de bus nadert. De buschauffeur zal misschien denken: “ah, er staat niemand bij de halte, ik heb geleerd op de buschauffeurschool mensen mee te nemen die bij de halte staan of in het hokje en bij voorkeur mensen die met hun hand wenken dat ze mee graag meegenomen willen worden, maar deze situatie is anders: Ik zie iemand zitten op een stoel boven op het bushokje en niet bij het paaltje dus ik kan doorrijden want deze persoon houdt zich niet aan de procedure.” In plaats van dat de buschauffeur denkt: “ah, er zit iemand boven op het bushokje, misschien wil die persoon wel met de bus mee. Laten we even wachten tot hij beneden is en hem een zitplaats in de bus aanbieden.” Dat tweede zou natuurlijk het beste zijn maar ik weet bijna zeker dat de meeste buschauffeurs automatisch optie één kiezen.

Lees verder op www.NieuwZeeland.org

Ik dacht dat het misschien leuk was om Kareltje, mijn huisdode, eens even lekker te verwennen. Ieder jaar op dierendag wordt Hector een keer extra uitgelaten, nu op 4 mei (dodenherdenking) was Kareltje aan de beurt.
De verwarring ontstond al bij het loket van station Almelo. Ik stond daar met Kareltje onder mijn arm. “Dag mevrouw, mag ik van u twee enkeltjes naar Den Haag, beide met korting? Kareltje reist mee voor 40% op mijn OV-studentenkaart begrijpt u?”
Een paar minuten later zat ik lekker een beetje te dutten in de trein en genoot ik van het heerlijke zonnetje die op mijn behaarde hoofdhuid en op Kareltje’s enigszins droge hoofdhuid scheen. Zachtjes aaide ik hem nog eens even over zijn gelakte bol.
Jammer dat je er zo weinig voor terug krijgt. Dat is denk ik wel het grootste verschil met een huisdier. Een kat geeft je kopjes, een hond kwijlt over je schoen, maar iemand als Kareltje toont geen enkele blijk van waardering voor de extra aandacht die je hem geeft. Toch stond ik nog steeds achter mijn daad om hem eens lekker in het zonnetje te zetten.
Af en toe keek een medereiziger bedachtzaam naar mij wanneer ik oogcontact probeer te krijgen met Kareltje en een klein meisje liep gillend naar haar moeder en vertelde dat ze een dode man had gezien, met alleen een hoofd, echt! Zelfs de conducteur keek verbaasd toen ik beide kaartjes wou laten afstempelen. Hij was blijkbaar onder de indruk van de gelijke behandeling die ik mijn medereiziger probeerde te verschaffen.
Eenmaal voorbij station Utrecht pakte ik mijn laptop en begon ik dit verhaal te typen over de dingen die ik mee maakte tijdens mijn treinreis. Met mijn digitale fotocamera maakte ik wat foto’s van Kareltje terwijl de vrouw naast me erg ondefinieerbaar keek hoe ik de foto’s van Kareltje op mijn beeldscherm naar voren toverde. De kinderen achter me, die al eventjes meekeken op mijn scherm, begonnen nu nog harder te gillen en probeerden hun moeder ervan te overtuigen dat ze er bij het volgende station toch echt heel graag uit wilden.
Het is nu half 8, mijn treinreis is bijna ten einde. Of ik Kareltje straks ook meeneem naar de herdenking bij het monument weet ik nog niet. Al die indrukken van vandaag zouden hem misschien te veel kunnen worden. Ik besluit ‘m te verstoppen in mijn fietstas terwijl ik met mijn ogen dicht naar het Wilhelmus luister.